Evimizde küçük ama kendime ait bir odam var. Ben odamı çok seviyorum. Bu nedenle ne zaman fırsat bulsam odama gidiyor, annemi, babamı ve misafirlerimizi de hemen her fırsatta odama çağırıyorum. Dolabımın içine saklanmak istedim, annem yakaladı beni...
Seni tanımadan önce bir çocuğun gülerek dünyaya gelebileceğini hiç düşünmemiştim… Seninle korku taşıdığım bir aile toplantısında tanıştım, dişlerini göstere göstere gülerek nasıl örnek tabak yaptığından bahsediyordun… Yemeği kimin ne kadar beğendiğinin üzerinde durmadan yaprak sarmalarından ne kadar keyif aldığını izliyordum… O çok korktuğum akşamdan gülüşlerine eşlik eden salyalarınla kurtardın beni…
YanıtlaSilFarkında olmadan herkese anlatmışım seni, converse aşkını, kreşteki Emine’yi, kıvırcık saçlarını, salyalarını, Forrest dansını, eve geldiğimde arkadaşın olduğumu düşünmeni, elimden tutup odana götürmeni, oyuncaklarını paylaşmanı, konuşmalarımızdan anneni uzaklaştırıp “beni bakar mısın beni” ısrarlarını… Anlattıklarımın ardından anneni gören herkesin tepkisi “Yusuf’un annesi mi?” oldu.
Bu yazdıklarımı ne zaman okuyabilirsin bilmiyorum ama sen bu anlattıklarımı anlamaya başladığında seninle paylaşacak çok anım olacak küçük dostum…
Son olarak senin odanda, dolabında, kalbinde KOSKOCAMAN… Seni Çok Seviyorum…
Büyük Dostun GÜLBEN…
teşekkür ederiz gülbencim
YanıtlaSilyusufda seni ve uğuru çooook seviyooo